دوباره دلم هوای نوشتن کرده است . قلم را بر می دارم و می نویسم .

و این بار هم مثل همیشه برای تو ... برای تو ای مخاطب ...

نوشتم دلم تنگ است ، تنگ تر از غنچه های نشکفته ی آن سوی حیاط ،

حتی تنگ تر از قاب عکس یادگارت که زمانی من و تو راغ در خود جای داده بود و حالا ...

باز هم چشمانم دست دلم را خواندند و ابری شدند .

یاد آن روز بارانی افتادم که دیده و دل روی سکوی کنار پیاده رو نشسته بودند و رفتنت را

نظاره می کردند .

چقدر دلگیر بود ...

به خود که آمدم اندام مردانه ات در میان سیاهی ها گم شده بود .

به دنبال ردپایت گشتم چه بی رحمانه باران آنها را از خاطر کوچه ها شسته بود .

نگاهم بر چهره ی در باران نشسته ی دخترکی گل فروش ثابت شد ،

چشمان سیاهش چه مظلومانه به دنبال محبت می گشت .

روسری گلدار قرمز رنگش ، لباس وصله دار و کفشش ، که تنها از کفش بودن

 نامش را یدک می کشید آه از نهادم بلند کرد اما آه من نیز همچون تمامی فریادها ،

 درون این شهر بی صدا گم شد .

کیف پولم را باز کردم جز چند اسکناس هزار تومانی و یک عکس چیزی به چشم نمی خورد .

عکسی که تمامی گذشته ام بود ، عکسی که لبخندی گرم بدجوری بر لبانش جا خوش کرده بود و

 چشمانی که سالهاست مجذوب متانتش شدم ،  یادش بخیر.

همان چند اسکناس خیس خورده را به دست دخترک دادم و یک شاخه رز از بین دسته

 گل پژمرده اش بیرون کشیدم و به راه افتادم .

حکایت این گل سرخ  حکایت زندگی پریشان من بود ،

در اوج جوانی چه زود گرد پیری بر چهره ام نشسته بود .

به یاد روزهای مدرسه افتادم که چه بلایی بر سر این گل های بی زبان می آوردیم .

گلبرگهایش را یکی یکی جدا می کردم و زمزمه می کردم :

برمی گردد...  بر نمی گردد... برمی گردد... بر نمی گردد ...

پشت در خانه رسیدم چند گلبرگ بیشتر نمانده بود ...

بر می گردد... برنمی گردد ...برمی گردد...  آری برمی گردد ...

از سر شوق خنده ام می گیرد ، می خندم .

در را باز کردم ، یکراست به سمت اتاقم رفتم ، روی تخت دراز کشیدم و باز همان

 موسیقی همیشگی .

اکنون سالهاست که روی همان تخت ، خیره به آخرین گلبرگ ، که روی قاب شیشه ای

 روی میز کنار تختم جا خوش کرده منتظرم ... منتظرم که شاید ...

به سادگی خویش می خندم ، عجب روزگار غریبی است .